ลึกลงไป ในก้นบึ้งของจิตใจ

กุกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งทรมาน

จมอยู่กับหนองน้ำแฉะสีดำหนืด

สาปแช่งต่อน้ำตาที่ไหลท่วมเป็นเลือด

ดวงตาที่มืดสนิทของกุไร้ชีวิต

กุเหมือนตุ๊กตาที่โดนหักแขนขาแล้วถูกจิกทึ้งด้วยฝูงแร้ง

แม้กุจะคร่ำครวญจนกระอักเป็นเลือด

ผู้คนพวกนั้นก็ยังนิ่งเฉยและเลือดเย็น

แม้ร่างเนื้อของกุจะดูแน่นิ่งกับลมหายใจแผ่วๆ

แต่จิตวิญญาณที่แสนจะอาฆาตแค้นนั้นอยู่ลึกลงไป

จมปลักอยู่กับชั้นบรรยากาศที่อับชื้น

ถูกดูดลงไปในหนองน้ำดั่งเส้นผมดำยาวฉุดรั้งแขนและขาไว้

กุร้องเรียกชื่อของทุกคน ได้ยินมั้ย ได้ยินมั้ย!!!

(นี่ถ้าเขียนด้วยเลือดได้กุเขียนไปแล้วว้อย!!!)